«لغت نامه دهخدا»
[حَ رَ] (ع اِ) چاه در میان سنگ ریزه ها که به آب نزدیک باشد. (منتهی الارب). چاه خرد در میان سنگریزه. (مهذب الاسماء). ج، حشارج. || کوزهء بسیار باریک. تنک، که در آن آب سرد گردد. (منتهی الارب). ج، حشارج. || مغاک در کوه که در آن آب صافی شود. حشرجه، یکی. ج، حشارج. || نارگیل. نارجیل.