حشک

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع مص) ندوشیدن ناقه را چندی تا گرد آید شیر در پستان وی. (از منتهی الارب). || بسیار شدن شیر در پستان. گرد آمدن شیر در پستان. حشوک. (تاج المصادر بیهقی).
- حشک دابه؛ جو خوردن ستور.
- حشک ریح؛ ضعیف شدن باد و مختلف شدن مهاب آن. (از منتهی الارب).
- حشک سحابه؛ بسیارآب شدن ابر. (اقرب الموارد).
- حشک ناقه لبن را؛ گرد آوردن مایه شیر خود را در پستان. (منتهی الارب).
- حشک سماء؛ باران ریزه باریدن آسمان. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
- || اندک باران شدن آسمان. (تاج المصادر بیهقی) (مهذب الاسماء).
- حشک نخله؛ بسیاربار شدن خرمابن. (اقرب الموارد).
- حشک قوس؛ سخت گردیدن کمان. (اقرب الموارد).
- حشک قوم؛ گرد آمدن آنان. گرد آمدن مردمان. (زوزنی) (اقرب الموارد).
- حشک نفس؛ تاسه برافتادن کسی را. (از منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر