حشود

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع اِ) ناقه ای که زود شیر در پستان وی فراهم آید. (منتهی الارب). || ناقه ای که خطا نکند آبستن شدن را از یکبار گشنی کردن گشن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر