حشوره

«لغت نامه دهخدا»

[حَشْ وَ رَ] (ع اِ) اسپ تهیگاه برآمده. || پیرزال بخیل و زیرک. || زن کلان شکم. (منتهی الارب). || ستور گرداندام استوارخلقت.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر