حشو متوسط

«لغت نامه دهخدا»

[حَ وِ مُ تَ وَسْ سِ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) حشوی که بر زیبائی نیفزاید، و عیبی نیز وارد نسازد. شمس قیس آرد:
گر خیره مرا زیر و زبر خواهی کرد
از عمر خود ای دوست چه بر خواهی کرد.
لفظ «ای دوست» حشو متوسط است چه هر چند در عذوبت و رونق شعر مدخل ندارد عیبی به لفظ و معنی آن لاحق نمی گرداند. (المعجم فی معاییر اشعار العجم ص281).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر