«لغت نامه دهخدا»
[حَ وِ مُ تَ وَسْ سِ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) حشوی که بر زیبائی نیفزاید، و عیبی نیز وارد نسازد. شمس قیس آرد: گر خیره مرا زیر و زبر خواهی کرد از عمر خود ای دوست چه بر خواهی کرد. لفظ «ای دوست» حشو متوسط است چه هر چند در عذوبت و رونق شعر مدخل ندارد عیبی به لفظ و معنی آن لاحق نمی گرداند. (المعجم فی معاییر اشعار العجم ص281).