حشیه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ شی یَ] (ع اِ) بسترآکنده. توشک و نهالی آکنده بچیزی چون پنبه و پشم و جز آن. نهالی. (مهذب الاسماء) ج، حشایا. || بالشچهء زنان که بر پستان یا سرین بندند تا کلان نماید.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر