«لغت نامه دهخدا»
[حَصْ صا] (ع ص، اِ) زن موی رفته از سر. زن دغ سر. (آنندراج). مؤنث احص؛ بی موی. (معجم البلدان). || سال تنگ. (مهذب الاسماء). سال بی نفع و بی خیر. (منتهی الارب). || زن بدیمن. زن بدقدم. || باد روشن بی گرد و غبار. (آنندراج). || زمین بی گیاه. (معجم البلدان). || لحیه حصاء؛ ریشی شکسته و کوتاه که دراز نشود. (مهذب الاسماء).