حصاد

«لغت نامه دهخدا»

[حَ / حِ] (ع مص) درودن. (دهار) (زوزنی) (تاج المصادر بیهقی) (ترجمان عادل بن علی). درویدن. بدرودن. بدرویدن. درو. درود. دارا. درو کردن. درودن به دهن. حصد. احتصاد. مقابل زرع. بریدن کشت با داس :
پس چو تن باشد جهاد و اعتقاد
جان این کشتن نباتست و حصاد.مولوی.
صاحب قاموس کتاب مقدس گوید: موسم حصاد گاهی بواسطهء پست و بلندی محل تفاوت نماید، چنانکه موسم حصاد محلی زودتر از محل دیگر رسد و حصاد حبوبات مختلفهء هر یک به موسم خود پی درپی آمده هر یک را اسمی خاص بود. چنانکه حصاد گندم (اول سموئیل ج12 ص17). و حصاد جو (کتاب روت ج1 ص22) و غیره. گندم را با داسهای تیز میدرویدند. (ارمیا ج50 ص16) و دسته ها و بافه ها بسته. (روت ج2 ص16) (مزامیر ج129 ص7). و بر عرابه ها گذارده به خرمن گاه میبردند. (قاموس ج2 ص13). و در آنجا آنها را بواسطهء گاو و اسبابی که مخصوص این کار بود کوبیده به باد میدادند و بموافق (سفر تثنیه ج25 ص4) جایز نبود که دهان گاوان خرمن کوب را ببندد. و موسم، حصاد موسم فرح و شادی بود. (اشعیا ج9 ص3) و حصاد در کتاب روت بیان مفصلا گشته است. اما در عهد جدید عیسی مسیح حصاد را اشاره با انقضای دنیا و انجام عالم میفرماید. (متی ج13 ص39) که حصادکنندگان ملائکه میباشند و میفرماید که آن فرشته در آن وقت داس خود را پیش خواهد آورد «زیرا که حاصل زمین خشکیده است». (مکاشفه ج14 ص15) (قاموس کتاب مقدس). رجوع به درو شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر