«لغت نامه دهخدا»
[حَ / حِ] (ع مص) درودن. (دهار) (زوزنی) (تاج المصادر بیهقی) (ترجمان عادل بن علی). درویدن. بدرودن. بدرویدن. درو. درود. دارا. درو کردن. درودن به دهن. حصد. احتصاد. مقابل زرع. بریدن کشت با داس : پس چو تن باشد جهاد و اعتقاد جان این کشتن نباتست و حصاد.مولوی. صاحب قاموس کتاب مقدس گوید: موسم حصاد گاهی بواسطهء پست و بلندی محل تفاوت نماید، چنانکه موسم حصاد محلی زودتر از محل دیگر رسد و حصاد حبوبات مختلفهء هر یک به موسم خود پی درپی آمده هر یک را اسمی خاص بود. چنانکه حصاد گندم (اول سموئیل ج12 ص17). و حصاد جو (کتاب روت ج1 ص22) و غیره. گندم را با داسهای تیز میدرویدند. (ارمیا ج50 ص16) و دسته ها و بافه ها بسته. (روت ج2 ص16) (مزامیر ج129 ص7). و بر عرابه ها گذارده به خرمن گاه میبردند. (قاموس ج2 ص13). و در آنجا آنها را بواسطهء گاو و اسبابی که مخصوص این کار بود کوبیده به باد میدادند و بموافق (سفر تثنیه ج25 ص4) جایز نبود که دهان گاوان خرمن کوب را ببندد. و موسم، حصاد موسم فرح و شادی بود. (اشعیا ج9 ص3) و حصاد در کتاب روت بیان مفصلا گشته است. اما در عهد جدید عیسی مسیح حصاد را اشاره با انقضای دنیا و انجام عالم میفرماید. (متی ج13 ص39) که حصادکنندگان ملائکه میباشند و میفرماید که آن فرشته در آن وقت داس خود را پیش خواهد آورد «زیرا که حاصل زمین خشکیده است». (مکاشفه ج14 ص15) (قاموس کتاب مقدس). رجوع به درو شود.