حصید

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع ص) محصود. دروده. درویده. درویده شده. بدروده. بدرویده. کشت دروده. (دهار).
- حبل حصید؛ رسن محکم و استوار تافته و همچنین زه حصید و زره حصید و امثال آن. ج، حصاید.
- زرع حصید؛ کشت دروده. محصوده.
-امثال: الناس حصیدالسنتهم.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر