«لغت نامه دهخدا»
[حُ صَ] (اِخ) ابوالعباس. یکی از اعیان دورهء خلافت راضی بالله عباسی است. آنگاه که ابن المقفع را بازداشتند ابوعلی عبدالرحمان بن عیسی وزیر او را به ابی العباس حصینی سپرد تا هزارهزار دیناری را که خط ستده بودند، بشکنجه و تعذیب از ابن مقله مستخلص دارد. و حصینی امر مناظرهء او را به ابی القاسم عبیداللهبن عبدالله اسکافی معروف به ابی نعره، و مطالبه را به استوایی محول کرد. و هم پس از قطع دست ابن مقله، حصینی، ابوالحسن ثابت بن سنان بن ثابت بن قره را بزندان فرستاد تا بمعالجهء جراحت دست مقطوع او پردازد. (عیون الانباء ج1 ص224، 225).