«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع مص) حضج نار؛ افروختن. (تاج المصادر بیهقی). آتش افروختن. (مهذب الاسماء). || حضج شیئی بر ارض؛ بر زمین زدن آن. (منتهی الارب). بر زمین زدن. (تاج المصادر بیهقی) (مهذب الاسماء). || حضج قصار ثوب را؛ زدن گازر جامه را به محضاج گاه شستن آن. || دویدن. || درآوردن در شکم چیزی که بکفد بر آن. (منتهی الارب).