حضی ء

«لغت نامه دهخدا»

[حَضْءْ] (ع مص) افروختن آتش را یا گشادن راه آتش را تا زبانه زند. || افروخته گردیدن آتش. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و این فعل لازم و متعدی استعمال شود. (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر