«لغت نامه دهخدا»
[حَ طَ] (ع اِ) هیزم. (ترجمان عادل) (منتهی الارب) (غیاث) (دهار) (مهذب الاسماء). هیمه. (منتهی الارب). چوب. (غیاث) (منتخب) : آتش در او زدید و مر او را بسوختید تو بیوفا ستور و امامانت چون حطب. ناصرخسرو. نیم زیرش حیله و بالا غضب چون ضعیف آتش که او یابد حطب.مولوی. تا بزیر چرخ ناری چون حطب می نسوزم در عنا و در عطب.مولوی. آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار هر گیاهی که بنوروز نجنبد حطب است. سعدی. ج، احطاب. - حطب الجزل؛ هیزم زفت و خوشک (خشک). (مهذب الاسماء). - حماله الحطب؛ لقبی است مقتبس از قرآن که بزن ابی لهب داده شده است : و امرأته حماله الحطب. (قرآن 111/4). - || در تداول عوام، آنکه بی مزد از او کار کشند: مگر من حماله الحطبم! || سخن چینی. (منتهی الارب). ج، احطاب.