حطب

«لغت نامه دهخدا»

[حَ طَ] (ع اِ) هیزم. (ترجمان عادل) (منتهی الارب) (غیاث) (دهار) (مهذب الاسماء). هیمه. (منتهی الارب). چوب. (غیاث) (منتخب) :
آتش در او زدید و مر او را بسوختید
تو بیوفا ستور و امامانت چون حطب.
ناصرخسرو.
نیم زیرش حیله و بالا غضب
چون ضعیف آتش که او یابد حطب.مولوی.
تا بزیر چرخ ناری چون حطب
می نسوزم در عنا و در عطب.مولوی.
آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار
هر گیاهی که بنوروز نجنبد حطب است.
سعدی.
ج، احطاب.
- حطب الجزل؛ هیزم زفت و خوشک (خشک). (مهذب الاسماء).
- حماله الحطب؛ لقبی است مقتبس از قرآن که بزن ابی لهب داده شده است : و امرأته حماله الحطب. (قرآن 111/4).
- || در تداول عوام، آنکه بی مزد از او کار کشند: مگر من حماله الحطبم!
|| سخن چینی. (منتهی الارب). ج، احطاب.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر