«لغت نامه دهخدا»
[حِطْ طَ] (ع اِ) درخواست کمی چیزی. (منتهی الارب). کلمه ای که بگفتن آن گناه از گوینده بردارند. کلمه ای که بگفتن آن گناه از بنده فرونهند. (مهذب الاسماء). و معنی آن حط عنا ذنوبنا یا اوزارنا باشد. (منتهی الارب). || بعضی گفته اند، حطه کلمهء شهادت است یعنی کلمهء لا اله الا الله. ظاهراً این کلمه عبری یا نبطی است و آن مانند کلمهء طلب آمرزش استغفرالله یا کلمهء توبه و انابه، اتوب الی الله و امثال آن بوده است و مقتبس است از آیهء شریفه: و اذ قلنا ادخلوا هذه القریه فکلوا منها حیث شئتم رغداً و ادخلوا الباب سجداً و قولوا حطّه نغفر لکم خطایا کم و سنزیدالمحسنین. فبدّل الذین ظلموا قو غیر الذی قیل لهم فانزلنا علی الذین ظلموا رجزاً من السماء بما کانوا یفسقون. (قرآن 2/58-59). و به استهزاء بنی اسرائیل به کلمهء حنطه به معنی گندم گردانیده اند و از این رو از آسمان بلا بر آنان نازل شده است. || نام ماه رمضان در انجیل یا در غیر آن. (منتهی الارب). || باب حطه. (منتهی الارب) (آنندراج).