حظه

«لغت نامه دهخدا»

[حِ ظَ] (ع اِ) مرتبه. || بهرهء رزق. || (مص) بهره مند و دولتی شدن زن و شوی از یکدیگر. (منتهی الارب). رجوع به حظوه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر