«لغت نامه دهخدا»
[حَیْ یَ] (ع ص، اِ) تأنیث حظی. بهره مند. دولتی. (منتهی الارب). بخت ور. بختیار. کسی که مردم او را دوست دارند و مقام او بزرگ شمارند. (اقرب الموارد). || کنیزک که از زن پنهان دارند. (مهذب الاسماء). کنیزی که نزد پادشاه گرامی است. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) : والدهء او حظیه ای بود از حرم سلطان. (جهانگشای جوینی). ج، حظایا. || بهره. نصیب.