حفاف

«لغت نامه دهخدا»

[حِ] (ع اِ) پی. (منتهی الارب). ایز. اثر. (اقرب الموارد). نشان. (منتهی الارب). حف. حفف. || موی گرداگرد سر. طرهء موی گرداگرد سر اصلع. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). ج، احفه. (اقرب الموارد). || جانب. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). حفاف الشی ء؛ جانباه. || اندازه: کان الطعام حفاف مااکلوا؛ ای قدره. (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر