«لغت نامه دهخدا»
[حِ یَ] (ع مص) حفایه. برهنه پای شدن. حفاوت. برهنه پائی. برهنه پای رفتن. پابرهنگی. || سودگی پای آدمی و سپل شتر و سم ستور. (منتهی الارب). || آشکارا کردن شادی. (منتهی الارب) (آنندراج). رجوع به حفاوت شود.