«لغت نامه دهخدا»
[حِ / حَ فِ / حَ] (ع اِ) حفثه. فَحث. حثف. حفت. هزارخانهء شکنبه. هزارتو. هزارلای شکنبه. (اقرب الموارد). ج، احفاث. || ماری کلان که به انبان ماند. (منتهی الارب). ماریست گزنده و بی زهر خردتر از حُفات. (اقرب الموارد).