حف ء

«لغت نامه دهخدا»

[حَ] (ع مص) از بن برکندن و بر زمین انداختن. حفاه حفاً. (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر