حفد

«لغت نامه دهخدا»

[حَ فَ] (ع اِ) جِ حافد. حفده. خدمتکاران. یاران. یاری گران. (منتهی الارب). || رفتاری است کم از پویه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). یعنی کم از خبب. || فرزندان فرزند. (از اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر