«لغت نامه دهخدا»
[حُ رَ / رِ کَ دَ] (مص مرکب) حفره زدن : مکر آن باشد که زندان حفره کرد آنکه حفره بست آن مکری است سرد. مولوی. این جهان زندان و ما زندانیان حفره کن زندان و خود را وارهان.مولوی.