«لغت نامه دهخدا»
[حَ صَ] (اِخ) بنت الحاج الرکونیه یکی از مشهورترین شاعرهای اندلس است که بلقب شاعره الاندلس شهرت یافت. وی در زمان عبدالمؤمن بن علی از موحدین در غرناطه میزیست و با وزیر ابوجعفر و دیگر ادبای عصر مشاعره ها کرد. او منسوب بیکی از خانواده های معروف و مشهور غرناطه میباشد. وی جمال صورت و کمال معنی را جمع کرده بود. اشعار بسیار دلکشی دارد: ازورک ام تَزور فانّ قلبی اِلی ما تشتهی ابداً یمیل فثغری مورد عذب زلال و فرع ذوائبی ظل ظلیل. حفصه به سال 586 ه . ق. در مراکش بمرد. رجوع به معجم الادباء و نفح الطیب ج2 ص430 شود.