حفوف

«لغت نامه دهخدا»

[حُ] (ع مص) از کار شدن موی سر از ناانداختن روغن مدتی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). از کار بشدن موی از بی روغنی. (تاج المصادر بیهقی). خشک بودن سر از دیر مالیدن روغن.
- حفوف ارض؛ خشک شدن تره و سبزهء زمین. خشک بودن گیاه زمین.
|| رفتن شنوائی بتمام.
- حفوف سمع؛ رفتن همهء شنوائی و کر شدن.
|| گرد برگرد برآوردن. گرد چیزی برآوردن. (زوزنی). گرد چیزی برآوردن. || حفوف شارب؛ نیک بریدن بروت تا آنکه لب روت و ساده گردد. گرفتن موی بروت بتمام.
- حفوف رأس؛ نیک بریدن موی سر تا ساده گردد و رت شود. گرفتن موی سر بتمام.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر