«لغت نامه دهخدا»
[حَ فی ی] (ع ص) نعت است از تحفایه. (منتهی الارب). مهربان. تیمارکننده : اندرون زهر تریاک آن حفی(1) کرد تا گویند ذواللطف الخفی.مولوی. || دانا. عالم بسیار علم. || سؤال کنندهء به الحاح. الحاح کنندهء در سؤال. اکثار در پرسش حال. ج، حفیون، حفواء. || مبالغه کننده در اکرام و خوبی و آشکارکننده سرور و خوشحالی و بسیار پرسنده از حال کس. (اقرب الموارد). (1) - در حاشیهء مثنوی حفی را سزاوار ترجمه کرده است و نمیدانم مأخذ چیست؟