حفی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ فی ی] (ع ص) نعت است از تحفایه. (منتهی الارب). مهربان. تیمارکننده :
اندرون زهر تریاک آن حفی(1)
کرد تا گویند ذواللطف الخفی.مولوی.
|| دانا. عالم بسیار علم. || سؤال کنندهء به الحاح. الحاح کنندهء در سؤال. اکثار در پرسش حال. ج، حفیون، حفواء. || مبالغه کننده در اکرام و خوبی و آشکارکننده سرور و خوشحالی و بسیار پرسنده از حال کس. (اقرب الموارد).
(1) - در حاشیهء مثنوی حفی را سزاوار ترجمه کرده است و نمیدانم مأخذ چیست؟
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر