«لغت نامه دهخدا»
[حَقْ قا] (ع ق) قسم بحق. سوگند با خدای. بخدا قسم. بحق حق. بحق خدا : حقا که ندارد بر او دنیا قیمت والله که ندارد بر او گیتی مقدار.فرخی. ور خواجهء اعظم قدحی کمتر خواهد حقا که میش مه دهی و هم قدحش مه. منوچهری. این شعر که در مدح تو امروز بخواندم حقا که چنین بود و چنین است و چنین باد. سنائی. آز بی بخش تو حقا که توانگر نشود گبر بی یاد تو والله که مسلمان نشود.سنائی. بلی! وحقا! آن سفریست که بازگشت ندارد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص442). || راستی. براستی. الحق. الحق و الانصاف. لاجرم : جز تلخ وتیره آب ندیدم بدان زمین حقا که هیچ بازندانستم از زکاب.بهرامی. ای معتمد شاه بدین عز و بدین جاه حقا که سزاواری حقا که سزاوار.فرخی. حقا که بسی تازه تر و نوتر از آنید من نیز از این پس تان ننمایم آزار. منوچهری. حقا که با عقوبت دوزخ برابر است رفتن بپایمردی همسایه در بهشت.سعدی.