حقاب

«لغت نامه دهخدا»

[حِ] (ع اِ) چیزیست که زنان پیرایه را بدان آویخته بر میان بندند. ج، حُقُب. (منتهی الارب). میان بند زنان. چیزیست که زنان عرب بر میان بندند. (مهذب الاسماء). کمر زنان که بر آن زیورها آویخته بر میان بندند. || سپیدی بن ناخن. سپیدی نمایان بر بن ناخن. (از منتهی الارب). || رشته ای که برای دفع چشم زخم بر میان کودک بندند. (از منتهی الارب). || جِ حُقب. (دهار). || جِ حقیبه. (دهار) : سلطان را از فوائد آن بقعه ثمرهء غراب و زبدهء حقاب روی نمود. (ترجمهء تاریخ یمینی).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر