حق پذیر

«لغت نامه دهخدا»

[حَ پَ] (نف مرکب) قبول کنندهء حق. پذیرندهء حق :
به یک ندم برهاند حق ار بود یکدم
زبان و سینهء حق گوی و حق پذیر مرا.
سوزنی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر