«لغت نامه دهخدا»
[حَ نُ / نِ] (نف مرکب) آنکه حق نزد او مسموع است : آن حکیم پاک اصل و رادمرد معتبر آن کریم دین پژوه و حق نیوش و حقگزار. سنایی.