حق نیوش

«لغت نامه دهخدا»

[حَ نُ / نِ] (نف مرکب) آنکه حق نزد او مسموع است :
آن حکیم پاک اصل و رادمرد معتبر
آن کریم دین پژوه و حق نیوش و حقگزار.
سنایی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر