حقه زدن

«لغت نامه دهخدا»

[حُقْ قَ / قِ زَ دَ] (مص مرکب)حقه زدن بکسی. گول کردن او. او را فریفتن: هزار حقه میزند؛ هزار نیرنگ و فریب و مکر دارد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر