«لغت نامه دهخدا»
[حُقْ قَ / قِ زَ دَ] (مص مرکب)حقه زدن بکسی. گول کردن او. او را فریفتن: هزار حقه میزند؛ هزار نیرنگ و فریب و مکر دارد.