حکهء نطق

«لغت نامه دهخدا»

[حِکْ کَ یِ نُ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) چگونگی آنکه دائم سخن گفتن خواهد. حرص گفتار.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر