حلاوه

«لغت نامه دهخدا»

[حَ وَ] (ع اِمص) شیرینی. (مهذب الاسماء) (منتهی الارب). || (ع ص) ارض حلاوه؛ زمین که تره های درشت و سطبر رویاند. || (اِ) حلاوه القفا؛ وسط قفا. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر