«لغت نامه دهخدا»
[حِ] (ع اِ) صمغ اشترغاز. (ذخیرهء خوارزمشاهی). انگزه. (منتهی الارب). انگوزه. انقوزه. صمغ انجذان. (مفاتیح) (قانون ابوعلی سینا). و آن بر دو صنف است طیب و منتن. و آنچه در طب مستعمل است صنف منتن باشد. (ذخیره). و رجوع به تحفهء حکیم مؤمن شود.