«لغت نامه دهخدا»
[حِلْ لِ زَ] (ع ص) مؤنث حلز، در همهء معانی. (منتهی الارب). || یکی حِلِّز. (اقرب الموارد). رجوع به حلز شود. || (اِ) کرمی است. (منتهی الارب). رجوع به حلزون شود.