«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع اِ) حَلَف. گیاه دوخ. (منتهی الارب). لوخ. گز. (غیاث)(1). گیاهی است که کناره های آن تیز مانند کناره های شاخ درخت خرماست و در آب روید. (از اقرب الموارد). نوعی از بردی است که حصیر و امثال آن از او ترتیب میدهند. (تحفهء حکیم مؤمن). و رجوع به تذکرهء ضریر انطاکی شود. (1) - Alfa.