حلقچی

«لغت نامه دهخدا»

[حَ قَ] (اِ) نوعی از زولوبیا. زلیبایی که بیک حلقه باشد و آنرا بهفت رنگ میکنند. (شرفنامهء منیری). حلوایی است که آنرا زلیبیا گویند و بعربی زلابیه خوانند. (برهان). حلوایی است که بعربی زلابیه گویند و حالا در بیشتر جاها زلبیا گویند :
در انتظار حلقهء زنجیر حلقچی
اصحاب را دو دیده چو مسمار بردر است.
بسحاق اطعمه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر