حلمی

«لغت نامه دهخدا»

[حِ] (اِخ) یکی از شعرای ایران و از اهالی اردبیل بود که پس از مدتی سیاحت در اصفهان اقامت گزید. او راست:
نخواهم سایه افتد بر زمین از نخل بالایش
که پندارم ز پاافتاده ای افتاد بر پایش.
(از قاموس الاعلام).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر