«لغت نامه دهخدا»
[حُلْ لَ / لِ] (نف مرکب)پوشندهء حله و لباس نو و فاخر : صبا از زلف و رویش حله پوش است گهی قاقم گهی قندزفروش است.نظامی. سپیده دم که شدم حله پوش حجله و سور و یلبسون ثیاباً(1) شنیدم از لب حور. نظام قاری (دیوان ص32). (1) - قرآن 18/31.