حله پوش

«لغت نامه دهخدا»

[حُلْ لَ / لِ] (نف مرکب)پوشندهء حله و لباس نو و فاخر :
صبا از زلف و رویش حله پوش است
گهی قاقم گهی قندزفروش است.نظامی.
سپیده دم که شدم حله پوش حجله و سور
و یلبسون ثیاباً(1) شنیدم از لب حور.
نظام قاری (دیوان ص32).
(1) - قرآن 18/31.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر