«لغت نامه دهخدا»
[حَمْ ما یَ] (اِخ) ابن میسره الشیبانی، مکنی به ابوالقاسم. یکی از مشاهیر ادبا بود و بسیاری از اشعار عرب را از بر میدانست و از این رو بلقب راویه شهرت یافت. در عصر اموی و عباسی میزیسته و در 165 ه . ق. درگذشت. صاحب معجم الادباء گوید: هیثم بن عدی گفت: مردی را داناتر بکلام عرب از حماد ندیدم. اصمعی گفت: حماد داناترین مردم بود هرگاه بر شعر نمیافزود یا از آن نمیکاست چه وی متهم بود به اینکه شعر میگوید و بشعرای عرب میبندد. ابوجعفر احمدبن نحاس ذکر کند که حماد آنکس است که سبعهء طوال گرد کرد و آنچه مردم گویند که آنها بخانهء کعبه آویزان بود اثبات نشده. (ابن خلکان). و رجوع به العقد الفرید ج2 ص149 و ج5 ص221 و ج6 ص122، 157، 178 و ج8 ص54، 158، 178 و موشح ص177، 195، 238 و البیان و التبیین ج1 ص320، 120، 16، و ج2 ص220، 203، 129 و سیرهء عمر بن عبدالعزیز شود.