«لغت نامه دهخدا»
[حَمَءْ] (ع اِ) حَمَأَه. گل سیاه و بدبوی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) : لقد خلقنا الانسان من صلصال من حمأ مسنون. (قرآن(1)از اقرب الموارد). لوش. رجوع به این کلمه در همین لغت نامه شود. || (مص) تیره شدن آب از آمیزش گل سیاه و تیره. || خشم گرفتن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || لای ناک شدن چاه. (منتهی الارب). (1) - 15/26.