«لغت نامه دهخدا»
[حُ] (ع اِ) احمال. جِ حَمَل.بره ها. (منتهی الارب). رجوع به حمل شود. - حب رأس حملان؛ طبع شیر خشتی داشتن : فقال له بعض ندمائه: مااری ابا البختری الا یحب رأس الحملان. (تاریخ بغداد ابن الخطیب ج4 ص286). || ستور باربردار که کسی را دهند. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). ستور که کسی را دهند. (مهذب الاسماء). || اجرت برداشتن چیزیش. (منتهی الارب). اسم است برای اجرت آنچه حمل میشود. (از اقرب الموارد). || (اصطلاح زرگران) غش که بر دراهم نهند. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) : بر زر مدح نفکنم حملان دیبهء نظم را نبافم لاس.مسعودسعد. || (مص) برداشتن بسر و به پشت. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || برانگیختن و ورغلانیدن برکار. (منتهی الارب). اغراء و واداشتن. (اقرب الموارد). || خیانت کردن در امانت. (منتهی الارب) (اقرب الموارد): انّا عرضنا الامانه علی السموات و الارض و الجبال فابین ان یحملنها و اشفقن منها و حملها الانسان انه کان ظلوما جهولا (قرآن 33/72)؛ یعنی ابا کردند از خیانت کردن در امانت و خیانت کرد آن را انسان و مراد از انسان در اینجا کافر و منافق است. رجوع به تفسیر امام فخر رازی شود.