«لغت نامه دهخدا»
[حُ مَ] (ع اِ) زهر. (منتهی الارب). سم. (اقرب الموارد). || زهر کژدم. (غیاث) (آنندراج) (دهار). || نیش زنبور و مار. ج، حُماه، حمی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). لغتی است در حُمَّه، به معنی نیش کژدم و زهر آن. (منتهی الارب). رجوع به حُمَّه شود.