«لغت نامه دهخدا»
[حِ یَ] (ع مص) نگاهبانی کردن گیاه و چریدن ندادن. حمایه. حمی. حموه. (منتهی الارب). رجوع به حمی شود. || بازداشتن طعام و شراب از بیمار. (تاج المصادر بیهقی). || (اِ) آنچه نگاهداشته شود از غیر. || پرهیز. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). پرهیز بیمار از آنچه برای وی زیان دارد. (اقرب الموارد). و تخلیط؛ مقابل آن است یعنی ناپرهیزی. (اقرب الموارد): المعده رأس کل داء و الحمیه رأس کل دواء. از کلمات قصار پیغمبر(ص).