«لغت نامه دهخدا»
[حَ نَ] (ع اِمص) استقامت و راستی دین. || کژی پای، چنانکه سر انگشتهای پا سوی یکدیگر سپرد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). حنف از عیوب خلقی اسب است و هوان یکون حافراً یدیه مکبوبین الی داخل. (صبح الاعشی ج1 ص26). || راه رفتن بر پشت پا از جانب انگشت خرد. || کژی در سینهء قدم و فعل آن از سمع و کرم است. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).