حنک

«لغت نامه دهخدا»

[حُ نُ] (ع ص، اِ) جِ حنیک. (اقرب الموارد). رجوع به حنیک شود. || مرد دانا و استوار بتجربه. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر