حنکله

«لغت نامه دهخدا»

[حَ کَ لَ] (ع ص) زن نکوهیدهء سیاه و درشت. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (آنندراج). نکوهیده و سیاه از زنان. (اقرب الموارد). || مؤنث حنکل. (اقرب الموارد). رجوع به حنکل شود. || (مص) گران رفتن و آهستگی کردن در رفتار. (آنندراج) (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر