«لغت نامه دهخدا»
[حَ] (ع ص) آرزومندی. شوق. (اقرب الموارد). || ناله. (منتهی الارب) : حاسدا تا من بدین درگاه سلطان آمدم برفتادت غلغل و برخاستت ویل و حنین. منوچهری. خواجه اندر آتش درد و حنین صد پراکنده همی گفت اینچنین.مولوی. || نالهء ناقه که از بچه جدا شود. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). نالهء شتر ماده که از بچه جدا شود. (آنندراج). || بسیار گریه. (منتهی الارب). بسیاری گریه. (آنندراج). شدت بکاء. (اقرب الموارد). || سبکی نشاط. (منتهی الارب). طرب. (اقرب الموارد). || نعرهء طرب از اندوه باشد یا خوشی. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || حِنّین. اسم جمادی الاولی و آخره است. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). ج، احنه، حنون، حنائن. (ناظم الاطباء). || (مص) نیک طرب کردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || آرزومند شدن و مایل گردیدن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و به الی متعدی شود. مشتاق شدن زن بسوی فرزند خود. (ناظم الاطباء). || نالیدن ناقه از جدائی بچهء خود. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || بانگ کردن کمان. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).