«لغت نامه دهخدا»
[حَ لَ] (از ع، اِ) حواله. سپردن. و با لفظ کردن مستعمل. (آنندراج) : زین در کجا رویم که ما را بخاک او و او را بخوان ما که بریزد حوالت است. سعدی. - حوالت کردن؛ سپردن. در تداول،برات دادن : قرآن را یکی خازنی هست کایزد حوالت بدو کرد مر انس و جان را. ناصرخسرو. دین ورز و باخدای حوالت کن بد گفتن از فلانی و بهمانی.ناصرخسرو. مراد ما نصیحت بود و گفتیم حوالت با خدا کردیم و رفتیم.سعدی. وگر طلب کند انعامی از شما حافظ حوالتش بلب یار دل نواز کنید.حافظ. علاج درد دل من بلب حوالت کن که آن مفرح یاقوت در خزانهء تست.حافظ. رجوع به حواله و حواله کردن شود. -حوالتگاه؛ جای حواله. آنجا که حواله در آنجا پرداخت میشود. - || حواله گاه. مقام تفرج که گرداگرد شهر باشد. (ناظم الاطباء) : زهی دارندهء اورنگ شاهی حوالتگاه تأیید الهی.نظامی. صوفی صومعهء عالم قدسم لیکن حالیا دیر مغان است حوالتگاهم.حافظ. ج، حوالجات.