حوالت

«لغت نامه دهخدا»

[حَ لَ] (از ع، اِ) حواله. سپردن. و با لفظ کردن مستعمل. (آنندراج) :
زین در کجا رویم که ما را بخاک او
و او را بخوان ما که بریزد حوالت است.
سعدی.
- حوالت کردن؛ سپردن. در تداول،برات دادن :
قرآن را یکی خازنی هست کایزد
حوالت بدو کرد مر انس و جان را.
ناصرخسرو.
دین ورز و باخدای حوالت کن
بد گفتن از فلانی و بهمانی.ناصرخسرو.
مراد ما نصیحت بود و گفتیم
حوالت با خدا کردیم و رفتیم.سعدی.
وگر طلب کند انعامی از شما حافظ
حوالتش بلب یار دل نواز کنید.حافظ.
علاج درد دل من بلب حوالت کن
که آن مفرح یاقوت در خزانهء تست.حافظ.
رجوع به حواله و حواله کردن شود.
-حوالتگاه؛ جای حواله. آنجا که حواله در آنجا پرداخت میشود.
- || حواله گاه. مقام تفرج که گرداگرد شهر باشد. (ناظم الاطباء) :
زهی دارندهء اورنگ شاهی
حوالتگاه تأیید الهی.نظامی.
صوفی صومعهء عالم قدسم لیکن
حالیا دیر مغان است حوالتگاهم.حافظ.
ج، حوالجات.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر