حوث بوث

«لغت نامه دهخدا»

[حَ ثَ بَ ثَ] (ع ص مرکب، از اتباع) حَیثَبَیثَ. حَیثِبَیثِ. حاثِباثِ. حَوثاًبَوثاً. پریشان و متفرق. گویند: ترکهم حوث الخ؛ پریشان و متفرق کرد ایشان را. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر