«لغت نامه دهخدا»
[حَ وَ] (ع اِمص) تنگی در دنبالهء چشم یا در دنبالهء یک چشم و فعل آن از باب سمع است. (منتهی الارب). || (مص) تنگ شدن گوشهء چشم که گویی بهم دوخته شده است. (اقرب الموارد). تنگ بودن دنبالهء یک چشم و دو چشم. (ناظم الاطباء). فهو احوص و هی حوصاء. (اقرب الموارد).